Zapraszamy do udziału w rekolekcjach wielkopostnych organizowanych przez Parafię Rzymskokatolicką Najświętszego Serca Jezusowego w Łęczu.

Poniżej przedstawiamy program rekolekcji i zachęcamy do korzystania z nauk rekolekcyjnych i sakramentu pokuty, które mają za cel przygotowanie wiernych do przeżycia tajemnicy Zmartwychwstania Pańskiego. Skorzystajmy ze szczególnego czasu łaski.

Niedziela (08.03.)

8.00 - Msza św. dla ogółu wiernych (Próchnik)

9.00 - Msza św. dla ogółu wiernych (Łęcze)

10.30 - Msza św. dla ogółu wiernych (Suchacz)

12.00 - Msza św. dla ogółu wiernych (Kamionek Wielki)

Poniedziałek (09.03.)

8.15 - Liturgia Słowa dla uczniów Szkoły Podstawowej w Łęczu

10.00 - Liturgia Słowa dla uczniów Szkoły Podstawowej w Suchaczu

16.00 - Msza św. dla ogółu wiernych (Suchacz)

17.00 - Msza św. dla ogółu wiernych (Łęcze)

18.00 - Msza św. dla ogółu wiernych (Próchnik)

Wtorek (10.03.)

8.15 - Msza św. dla uczniów Szkoły Podstawowej w Łęczu

10.00 - Msza św. dla uczniów Szkoły Podstawowej w Suchaczu

15.00 - Msza św. dla ogółu wiernych (Kamionek Wielki)

16.00 - Msza św. dla ogółu wiernych (Suchacz)

17.00 - Msza św. dla ogółu wiernych (Łęcze)

18.00 - Msza św. dla ogółu wiernych (Próchnik)

W tym roku rekolekcje oprowadzi: ks. Ryszard Kowalski Salezjanin z Jaciążka

 

 

 

Nabożeństwa Wielkopostne 

w naszych Kościołach w Łęczu i Suchaczu

 

Droga Krzyżowa w piątki o godz. 16.30

Gorzkie Żale w niedzielę po Mszy Świętej o godz. 9.00

 

Serdecznie zapraszamy

Salezjanie Duszpasterze 

Słuchać i pościć. Wielki Post jako czas nawrócenia

Drodzy Bracia i Siostry!

Wielki Post to czas, w którym Kościół z matczyną troską zaprasza nas do ponownego umieszczenia w centrum naszego życia misterium Boga, aby nasza wiara odzyskała zapał, a nasze serca nie rozpraszały się codziennymi zmartwieniami i rozproszeniami.

Każdy droga nawrócenia zaczyna się, gdy pozwalamy, aby dotarło do nas Słowo Boże, i przyjmujemy je z uległością ducha. Istnieje zatem związek między darem Słowa Bożego, przestrzenią gościnności, jaką mu oferujemy, i przemianą, jaką ono dokonuje. Dlatego szlak wielkopostny staje się sposobną okazją, by nadstawić ucha na głos Pana i ponowić decyzję pójścia za Chrystusem, podążając z Nim drogą, która wznosi się do Jerozolimy, gdzie wypełnia się misterium Jego męki, śmierci i zmartwychwstania.

Słuchać

W tym roku chciałbym zwrócić uwagę przede wszystkim na znaczenie dawania przestrzeni Słowu poprzez słuchanie, ponieważ gotowość do słuchania jest pierwszym znakiem, za pomocą którego objawia się pragnienie nawiązania relacji z drugą osobą.

Sam Bóg, objawiając się Mojżeszowi w płonącym krzewie, ukazuje, że słuchanie jest cechą charakterystyczną Jego istoty: „Dosyć napatrzyłem się na udrękę ludu mego w Egipcie i nasłuchałem się narzekań jego” (Wj 3, 7). Słuchanie wołania uciśnionego jest początkiem historii wyzwolenia, w którą Pan angażuje również Mojżesza, posyłając go, by otworzył drogę zbawienia swoim zniewolonym dzieciom.

Jest to Bóg angażujący, który dziś dociera również do nas z myślami, sprawiającymi drżenie Jego serca. Dlatego słuchanie Słowa w liturgii wychowuje nas do bardziej prawdziwego słuchania rzeczywistości: pośród wielu głosów, które przewijają się przez nasze życie osobiste i społeczne, Pismo Święte uzdalnia nas do rozpoznania tego wołania, które wznosi się z cierpienia i niesprawiedliwości, aby nie pozostało bez odpowiedzi. Wejście w tę wewnętrzną postawę wrażliwości oznacza pozwolenie Bogu, aby pouczył nas dzisiaj, byśmy słuchali tak jak On, aż po rozpoznanie, że „los ubogich stanowi krzyk, który w historii ludzkości nieustannie domaga się odpowiedzi: od naszego życia, naszych społeczeństw, systemów politycznych i ekonomicznych, a także – co nie mniej ważne – od Kościoła”[1].

Pościć

Jeśli Wielki Post jest czasem słuchania, to post stanowi konkretną praktykę, która przygotowuje do przyjęcia Słowa Bożego. Wstrzemięźliwość od pokarmu jest bowiem bardzo starożytną i niezastąpioną praktyką ascetyczną na drodze nawrócenia. Właśnie dlatego, że angażuje ciało, uwidacznia to, czego odczuwamy „głód” i co uważamy za niezbędne dla naszego utrzymania. Służy zatem rozeznaniu i uporządkowaniu „żądz”, podtrzymywaniu czujnego głodu i pragnienia sprawiedliwości, wyrywając je z rezygnacji, ucząc, by stawało się modlitwą i odpowiedzialnością względem bliźniego.

Św. Augustyn, z subtelnością duchową pozwala dostrzec napięcie między czasem teraźniejszym a przyszłym spełnieniem, które przechodzi przez tę troskę o serce, kiedy zauważa: „W czasie ziemskiego życia udziałem ludzi jest łaknąć i pragnąć sprawiedliwości, natomiast nasycenie nią należy do innego życia. Aniołowie sycą się tym chlebem, tym pokarmem. Ludzie zaś odczuwają jego głód, wszyscy są ku niemu zwróceni w pragnieniu. To właśnie owo zwrócenie w pragnieniu rozszerza duszę i powiększa jej zdolność”[2]. Tak rozumiany post pozwala nam nie tylko zdyscyplinować pragnienie, oczyścić je i uczynić bardziej wolnym, ale także poszerzyć je, aby zwracało się ku Bogu i kierowało się ku czynieniu dobra.

Jednakże, aby post zachował swoją ewangeliczną prawdę i uniknął pokusy napawania serca pychą, musi być zawsze przeżywany w wierze i pokorze. Wymaga on pozostania zakorzenionym w komunii z Panem, ponieważ „nie pości naprawdę ten, kto nie potrafi żywić się Słowem Bożym”[3]. Jako znak widzialny naszego wysiłku wewnętrznego do wyzbycia się – z pomocą łaski – grzechu i zła, post musi obejmować również inne formy rezygnacji, mające na celu przyjęcie bardziej skromnego stylu życia, ponieważ „jedynie asceza czyni życie chrześcijańskie silnym i autentycznym”[4].

Chciałbym zatem zaprosić was do bardzo konkretnej i często niedocenianej formy wstrzemięźliwości, a mianowicie powstrzymywania się od słów uderzających i raniących naszych bliźnich. Zacznijmy rozbrajać nasz język, rezygnując z ostrych słów, pochopnych osądów, mówienia źle o nieobecnych, którzy nie mogą się bronić, oraz unikając oszczerstw. Starajmy się natomiast nauczyć się ważyć słowa i pielęgnować uprzejmość: w rodzinie, wśród przyjaciół, w miejscach pracy, w mediach społecznościowych, w debatach politycznych, w środkach przekazu, we wspólnotach chrześcijańskich. Wtedy wiele słów nienawiści ustąpi miejsca słowom nadziei i pokoju.

Razem

Wreszcie, Wielki Post uwydatnia wspólnotowy wymiar słuchania Słowa i praktykowania postu. Pismo Święte również na wiele sposobów podkreśla ten aspekt. Na przykład, gdy w Księdze Nehemiasza opisuje, że lud zgromadził się, aby wysłuchać publicznego czytania Księgi Prawa i, praktykując post, przygotował się do wyznania wiary i uwielbienia, aby odnowić przymierze z Bogiem (por. Ne 9, 1-3).

Podobnie nasze parafie, rodziny, grupy kościelne i wspólnoty zakonne są wezwane do podjęcia w Wielkim Poście wspólnej wędrówki, na której słuchanie Słowa Bożego oraz wołania ubogich i ziemi, stanie się formą wspólnego życia, a post będzie wspierał rzeczywistą pokutę. W tej perspektywie nawrócenie dotyczy nie tylko sumienia jednostki, ale także stylu relacji, jakości dialogu, zdolności do otwarcia się na pytania płynące z rzeczywistości i do rozpoznawania tego, co naprawdę kieruje pragnieniem, zarówno w naszych wspólnotach kościelnych, jak i w ludzkości spragnionej sprawiedliwości i pojednania.

Najdrożsi, prośmy o taką łaskę Wielkiego Postu, która sprawi, że nasze ucho będzie bardziej uważne na Boga i na tych, którzy są ostatnimi. Prośmy o moc postu, która dotknie również języka, aby zmniejszyła się liczba słów, które ranią, a powiększała się przestrzeń dla głosu drugiego człowieka. Podejmijmy też wysiłek, aby nasze wspólnoty stały się miejscami, w których krzyk cierpiących zostanie wysłuchany, a słuchanie zrodzi drogi wyzwolenia, czyniąc nas bardziej gotowymi i gorliwymi w przyczynianiu się do budowania cywilizacji miłości.

Z serca błogosławię was wszystkich i waszą wielkopostną wędrówkę.

Z Watykanu, dnia 5 lutego 2026 r., w dniu wspomnienia św. Agaty, dziewicy i męczennicy.

LEON PP. XIV

[1] Adhort. apost. Dilexi te (4 października 2025), 9.

[2] Św. Augustyn, De utilitate ieiunii tractatus unus, 1, 1.

[3] Benedykt XVI, Katecheza (9 marca 2011), w: „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie 5 (333)/2011, s. 31.

[4] Św. Paweł VI, Katecheza (7 lutego 1978).

st/KAI

Materiał pochodzi z tekstów oficjalnych kościoła: https://www.vatican.va/content/leo-xiv/pl/messages/lent/documents/20260205-messaggio-quaresima.html

oraz https://episkopat.pl/doc/242500.Papiez-na-Wielki-Post-Sluchajmy-Slowa-Bozego-rozbrojmy-jezyk

 

Zgodnie z zapowiedzią, pragniemy przekazać Wam, Drodzy Parafianie, istotne dane dotyczące statystyki osób zamieszkujących w parafii, życia sakramentalnego i sprawozdania z kolędy w 2026 roku.

Z danych Urzędu Skarbowego w Elblągu w 2025 teren naszej parafii zamieszkuje 2 393 osób. To 3 osoby mniej niż w roku ubiegłym. Można powiedzieć, że jest to liczba porównywalna. Parafia ma zobowiązania podatkowe wobec Urzędu Skarbowego, które płacone są od ilości wiernych i są opłacane co kwartał. Parafia nie zalega z opłatami.

Gdy chodzi o dane dotyczące sakramentów świętych udzielonych w roku 2025. W parafii zostało ochrzczonych 12 dzieci a rok wcześniej 3.  Do I Komunii św. przystąpiło jedynie 3 uczniów klas III ze Szkoły Podstawowej w Suchaczu. Nie było klas III w Szkole Podstawowej w Łęczu. Sakrament bierzmowania, który w 2025 był udzielany w Tolkmicku i przyjęło go 4 osoby z naszej parafii. W tym roku do przyjęcia Sakramentu Dojrzałości Chrześcijańskiej zgłosiło się 9 kandydatów. 2 pary zawarło sakrament małżeństwa. W 2025 zmarło w naszej wspólnocie parafialnej 26 osób. W roku 2024 odnotowaliśmy 22 pogrzeby.

Rozdaliśmy ok. 3000 Komunii św.

Nie odnotowaliśmy przypadków apostazji.

Analizując dane sakramentalne można powiedzieć, że w roku 2025 więcej było chrztów w porównaniu z rokiem 2024. Do I Komunii św. przystąpiła niewielka liczba dzieci. Do sakramentu bierzmowania przystąpiła porównywalna grupa młodych ludzi. Ilość par przyjmujących sakrament małżeństwa nie zmienił się. Porównywalna jest też ilość zgonów.

Zauważana jest tendencja zmniejszania się przyrostu naturalnego i skutkiem tego jest spadek liczebności wiernych. Uwidacznia się z jednej strony mniejsza ilość osób młodych podejmujących decyzję zawarcia sakramentu małżeństwa i założenie własnej rodziny. Z drugiej strony dostrzegamy także problem związków niesakramentalnych z przeszkodami i bez przeszkód, z którejkolwiek strony. W tym względzie pozostaje modlitwa, dialog z tymi osobami i oczekiwanie na ich wolą decyzję. Istnieje także problem nie zgłaszania zameldowania w miejscu zamieszkania. 

Młodzież z naszej parafii, która przyjmuje sakrament dojrzałości chrześcijańskiej waha się do 2-6 osób rocznie. 18 października 2026 roku Sakrament Bierzmowania zostanie udzielony młodzieży w kościele parafialnym w Łęczu.

Porównywalna jest ilość zgonów w parafii. Warto zaproponować osobom chorym, cierpiącym lub w podeszłym wieku posługę sakramentalną kapłana. Jedynie niewielka liczba osób przed śmiercią otrzymała należną opiekę duchową. 

Podczas wizyty duszpasterskiej w 2026 r. zapukaliśmy do 645 mieszkań. Przyjęto kapłana w 380 rodzinach. Wynosi to 58,91%. Ilość osób nieobecnych wyniosła 188. Zatem % nieobecnych na kolędzie wyniósł 29,15% ogółu. Wyraźnie odmówiło przyjęcia kapłana z wizytą duszpasterską 77 osoby. W sumie to wielkość 11,94%. Od strony finansowej podczas kolędy zebraliśmy ofiary w kwocie 32 300 zł.

Na terenie parafii mieszkają Świadkowie Johowy (6 rodzin). Jest obecnych kilka rodzin z odłamów protestanckich i jedna rodzina greko-katolicka.

Analizując dane kolędowe to zauważamy kilka problemów duszpasterskich.

Po pierwsze, osoby, które przyjęły kapłana po kolędzie nie zawsze uczestniczą we mszach św. W niedzielę i w święta nakazane uczestniczy ok. 150-200 osób nie licząc osób chorych i nie mogących dojechać do kościołów. Biorąc pod uwagę wiernych uczestniczących w mszach odprawianych w tygodniu to ich liczba waha się od kilku do kilkunastu osób. Istnieje zatem potrzeba ożywienia świadomości korzystania z Komunii Św. podczas sprawowanych Mszy św. Występuje tu także problem braku intencji Mszy św. dla 2 kapłanów pracujących w parafii. Z naszej strony to tylko prośba i zachęta, ale także pytania, kiedy zamówiłeś msze św. ostatni raz, czy nie masz za kogo lub o co się modlić? Od strony liturgicznej istnieje potrzeba nowych powołań do służby ministranckiej oraz osób, które zaangażowałyby się w regularne czytanie Słowa Bożego podczas liturgii.

Po drugie niewielka liczba osób korzysta regularnie z sakramentu pokuty, spowiedzi. I piątki, soboty i niedziele miesiąca stanowią doskonałą okazję aby tę tendencję zmienić. Ze spowiedzi możemy zawsze korzystać 15 minut przed mszą św.

Po trzecie, wierni niezbyt chętnie chcą przynależeć i aktywnie działać w istniejących grupach i wspólnotach religijnych. Istnieją zaledwie dwie wspólnoty: Koła Żywego Różańca oraz LSO. Może to okazja z jednej strony do wzmocnienia tych parafialnych grup, a z drugiej strony, szansa do zaproponowania i powstania innych wspólnot parafialnych.

Po czwarte, należy zwrócić większą uwagę na przygotowania sakramentalne w parafii. Dotyczy to wszystkich sakramentów i osób zainteresowanych zwłaszcza przygotowaniem do I Komunii św. i Komunii Rocznicowej oraz Sakramentu Bierzmowania i Sakramentu Małżeństwa.

Po piąte, od września 2025 r. zmniejszy się liczba godzin nauki religii. Naukę religii prowadzą 2 katechetki świeckie.

Z innych spraw, to dwie. Pierwsza dotycząca wymiaru ekonomicznego, a druga zaprowadzaniu porządków w kościołach leżących na terenie parafii. Gdy chodzi o wymiar ekonomiczny to zbierane tace niedzielne i świąteczne wynoszą od 900 do 1300 zł. Są one przeznaczane na należności wobec Instytucji Państwowych i Kurii, na utrzymanie parafii i ewentualne inwestycje (patrz Kolędowy Informator Parafialny na 2026).

Druga kwestia odnosi się do sprzątania w kościołach. Choć istnieje lista, to wiele osób uchyla się od tego obowiązku. Stąd większa wdzięczność tym, na których można zawsze liczyć, którzy tę sprawę rozumieją i podejmują nasze zaproszenie.

Kończąc chcielibyśmy Wam Drodzy Parafianie, Sympatycy Dzieła Salezjańskiego oraz Goście serdecznie podziękować za składane w ciągu roku ofiary. Te indywidualne i te na tacę, anonimowe i imienne oraz te przelewane na konto Parafii.

Pragniemy wypowiedzieć serdeczne Bóg zapłać za okazaną w czasie kolędy życzliwość i zaufanie. Podziękować za serdeczne rozmowy, wyrozumiałość, za wspólną modlitwę i zatroskanie o Parafię oraz kościoły, za cenne uwagi i wskazówki, które pomogą nam w lepszym prowadzeniu duszpasterstwa. Niech Bóg nas wszystkich błogosławi.